ชีวิตนี้  นานๆทีจะเป็นเลดี้กะเขาบ้าง  ไม่ค่อยเข้าใจสาวๆ  ที่แต่งสวยได้ทุกวันๆ  แค่วันเดว  ก็รุสึกลำบากจะแย่แล้ว  ต้องคอยดูชุดจัดชุดให้มันเรียบร้อย  เดินระมัดระวัง  ส่องกระจกเช็คสภาพ  เติมปากโปะแป้ง  และอีกสารพัด  ไหนจะต้องทนกะรองเท้ามหาประลัย  ที่ไม่ว่ากี่คู่ๆ  มันก็กัดเสมอๆ สู้ผ้าใบเซอๆก็ม่ายด้าย  เดินสบาย  ใส่ชิว~
                         แต่เนื่องจากชีวิตไร้สีสันมาเนิ่นนาน  หลังจากที่ป๋าเจ้ลิลี่ชวนไปแต่งสาว  ก็ตกร่องปล่องชิ้นมันตกลงปลงใจ  เอาก็เอาวะ  คว้าเสื้อจากแพลตตินั่มที่เคยใส่อยู่ครั้งเดว  แล้วก็ไปสอยรองเท้า กางเกง กะผ้าพันคอมา  สรุปแต่งสาวคราวนี้  อิชั้นหมดไปเกือบพัน  อันที่จริงก็ประมาณ7-8ร้อย  ก็เกือบพันล่ะเนอะ  แต่เอาเถอะ  รองเท้าไว้ใส่ไปเรียน  กางเกงใส่อีกอยู่แล้ว  ส่วนผ้าพันคอ  เสี้ยนค่ะ  อยากได้มานาน  แต่ก็บอกตัวเองว่า (เมิง)จาเอามาทำ(...)อะไร  ร้อนจะตาย(...)  แค่อยู่บ้านเสื้อยืดเกงแค่เข่า  ก็จะระเหยกลายเป็นไออยู่แล้ว  เพิ่งจะได้ฤกษ์ซื้อเอาคราวนี้  อ่ะ  ไม่รุจะพูดอาราย  ดูเลยดีก่า

 แต่งออกมาได้สภาพแบบนี้  ซาบีจังค่ะ

ซาบีกับอันนะจัง

แระก็ยังมีลิลี่จัง

และแป๊กซี่
(สังเกตได้ว่าไม่มีจัง  เอาออกไปเพราะบังอาจมาแย่งกันเอาโอ้ย)

รวมๆ  ขาดแป๊กซี่อีกแระ=3=  ดันหนีไปนั่งเฉ๊ย~

                         เป็นไงคะ  พอจะเป็นสาวเกาหลีกะเขาได้มั๊ยเนี่ย~  แต่ชุดนี้แต่งแล้วได้บรรยากาศคอส  เพราะมันร้อนอ่ะ  แต่งยังกะแฟชั่นหน้าหนาว  แล้วเดินจากชิดลมมาเซ็นทรัลเวิร์ล  อันนี้ยังโออยู่ไม่ไกลมาก  แต่มีการเดินต่อไปโบนันซ่า  โอ้ว มาย ก็อดเดส  อิจฉาลิลี่สุดๆ  ไอ้เราเดินเหงื่อตก(ราว)น้ำตก กว่าจะถึง  กว่าจะกลับ  ซีดเลยค่ะ
                         แถมแอบโดนแซวอีกตะหาก  ตอนแรกที่มอลล์  พูดไรมะรุ  พอจะกลับบ้าน  ไปรอแม่ที่คาร์ฟู  โอ้ย~  เต็มๆ  อยากเอากระเป๋าฟาดปาก(หนักเครื่องสำอางค์)  แต่หวงกระเป๋าค่ะ  ทำไม่ลง

                         งานนี้ก็คารวะชาวโกเซ็ตเช่นเคยที่ชวนไปเติมสีสันให้ชีวิตอ่ะค่ะ>.<