ล่องลอย  เป็นอารมณ์นึงที่เป็นได้เรื่อยๆ  เป็นบ่อยๆ แต่ยากจะหาย  มันไม่ใช่ล่องลอยในอารมณ์แบบดีใจจนตัวลอยอะไรแบบนั้น  ออกแนวว่างเปล่ามากกว่า  วันๆก็ไม่ใช่ว่าไม่มีอะไรทำ  แต่ก็ยังคงรู้สึกว่างเปล่า ลอยไปลอยมาอยู่ดี  มันไม่ใช่อารมณ์ดี  ไม่ใช่หงุดหงิด  ไม่ได้เฉยๆ  แต่ก็ไม่ได้ถึงกับเบื่อหรือเซ็ง  แค่แอบรู้สึกว่าไม่รู้ตัวเองอยู่ตรงไหน  คนรอบข้างเป็นคนยังไง(จะบอกว่าไม่รู้ว่าเป็นใครก็ไม่ใช่)มันเหมือนกับไม่ใช่คนที่เราเคยรู้จัก  ไม่รู้ว่าต้องทำอะไรในตอนนี้  ควรจะเตรียมตัวทำอะไรในอนาคตใกล้ๆนี้  จะพูดยังไง  จะคุยยังไง  จะทำตัวยังไง  ให้ไอ้ความรู้สึกที่ว่าไม่ใช่มันหายไป  แบบนี้  มีใครเคยเป็นบ้าง?
                         อาการแบบนี้กับเราแล้วมันไม่ได้เกิดขึ้นบ่อย  ก็แค่ 3-4 ครั้ง  (หรือไม่เรียกว่าแค่แล้วเนี่ย?)  แต่กว่าจะหาย  จะรู้สึกดีขึ้น ก็ใช้เวลาอย่างน้อยเป็นเดือน  กวาจะรู้สึกว่าสิ่งที่เราเป็น สิ่งที่เราทำตอนนี้  คนรอบข้างเราตอนนี้  ที่ๆเราอยู่ตอนนี้  มันเป็นที่ของเรา  ที่ๆเราอยู่ได้อย่างสบายใจ  เป็นตัวของตัวเองได้  ไม่ต้องคอยคิดคอยระวังว่าจะทำให้ใครเสียใจมั๊ย  จะทำให้ใครโกรธรึเปล่า  พูดง่ายๆก็ไม่ต้องรักษาน้ำใจใครน่ะแหละ  เพราะมีคนเข้าใจเราแน่ๆ  แต่กว่าจะกลับไปเป็นอย่างนั้นได้  นานเหมือนกันนะ
                         นอกจากกว่าจะหายจากอาการจะยากแล้ว  ยังเป็นง่ายอีกต่างหาก  พอมีเรื่องมาสะกิดความรู้สึกนิดนึง  เราก็พาลระแวง  คิดโน่นคิดนี่  เชื่อใจคนอื่นไม่ค่อยลงไปด้วย  กลับมานั่งคิด ทำไมตอนนี้คนๆนี้ถึงกลายเป็นแบบนั้น  คนๆนั้นถึงกลายเป็นแบบนี้  ทั้งๆที่เมื่อก่อนไม่เห็นเป็นเลย  ซึ่งมันก็เป็นที่เรา  ก็บอกตัวเองจะคิดเพื่อ?  แต่แล้วก็อดคิดไม่ได้  ยิ่งช่วงอาการหนักๆนี่ถึงขั้นนอนแทบไม่หลับ  เพราะมัวแต่นอนคิดเรื่อยเปื่อย  เริ่มประเด็นนี้ต่อไปอันโน้น  เรื่อยๆๆๆไม่จบซักที  ใครจะเชื่อมั้งว่าถึงขั้นลองนั่งสมาธิเลยนะ  แต่มันก็ได้แค่เดี๋ยวเดียวพอรุสึกดีขึ้นมาหน่อยก็คิดอีก  แถมไม้เรื่องสะกิดความรู้สึกมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรด้วยซ้ำ  บางทีก็แค่เรื่องๆทั่วๆไป  คำพูด การกระทำ ธรรมดา  ไอ้เราก็เอาไปคิดจนได้เรื่อง  อยากเลิกจัง *-*

                          นอกจากโรคล่องลอยส่วนตัวนี่แล้ว  ช่วงนี้ก็ยังล่องลอยของจริง  เนื่องจากว่ามีที่เรียนแล้ว  แต่ก็ยังไม่รู้จะเอาที่ไหน  เพราะยังมีลุ้นอีกอันแล้วอยากได้อันนั้นมากกว่า  หมายถึงมหาลัยน่ะ  เพราะคณะอันดับ1ที่อยากได้น่ะไม่มีทางได้แล้ว  จะรอแอดก็คงสู้เขาไม่ไหวแน่ๆ  ก็ทำใจไป  แต่ประเด็นคือไม่อยากให้ใครถามก่อนจะแน่ใจว่าเอายังไงกับชีวิต  แต่มันก็มีคนถาม  โอเค ถามส่วนตัวก็คงเฉยๆ  แต่ถามในวงเพื่อนแล้วจะโดนด่าทุกที  เรื่องมากบ้าง  โลภบ้าง  หว่านแหบ้าง  ก็คนไม่ได้อยากได้นี่  ไอ้ที่อยากได้สุดๆมันไม่ได้แล้วนี่  ถ้าได้คณะนั้นจะไกลถึงลาดกระบังก็เอา  แล้วได้มั๊ย?  พอไม่ได้เราก็เคว้งแล้วนะ  ต้องมาเอาอันนี้แทน  ถึงใครจะว่ามันดีกว่าก็เหอะแต่ความอยากเรามันไม่ใช่นี่นา 
                         เลิกว่าหว่านแหได้มั๊ย  เลิกทำท่ารำคาญเวลาที่เราตอบว่าเรายังไม่รู้  เราไม่ได้กันที่ใคร  ตอนสัมภาษณ์ไอทีก็เพราะยังไม่รู้ว่าตัวเองจะติดวิศวะมั๊ย  เพราะกวนตีนเขาไปเยอะมาก  พอติดก็สละสิทธิ์ไอทีแล้วไง  ไหนๆก็ไม่ได้ที่อยากได้แล้ว  ก็อยากได้อันที่ดีที่สุดที่เลือกได้  ก็เลยรอลุ้นโควต้าที่ยื่นไป  ซึ่งยื่นไปอันแรกของบรรดา 3 อันนี้  ตรงไหนแปลว่าผิด?  ถึงเราไม่ลุ้นมันก็ต้องมีผลออกมาว่าได้ไม่ได้อยู่ดี  แล้วอันที่ได้ตอนนี้  เราก็ไม่ได้กินที่ใครเพราะเขาให้เป็นรร.นิได้ข่าว  แล้วราผิดตรงไหน  ใช่ว่าเราจะไม่รู้สึกแย่ที่เราติดแล้วไม่เอา  แต่คนที่ไม่ติดอยากได้ถึงขั้นร้องไห้นะ  แค่นั้นเราว่ามันก็แย่แล้ว
                         ตอนนี้ไม่ค่อยอยากไปโรงเรียน  เพราะไม่อยากรู้สึกแย่ลงไปมากกว่านี้อีก  แค่วันนี้ก็รู้สึกแย่ลงอีกแล้ว  ไม่รู้ว่าเราเครียดไป เราพูดจาหาเรื่องไป  หรือเราขวางโลกเกินไป  ถึงได้ต้องเกือบทะเลาะกันอีก  จะจบแล้วนะ  อยากจำแต่สิ่งดีๆ ที่ไม่ดีมันคงเราเองล่ะมั้ง  พรุ่งนี้ก็ไม่อยากไป  แต่สอบไม่ไปไม่ได้   ขี้เกียจตามสอบ(555+)        เมื่อไหร่จะได้หยุด?  อยากอยู่คนเดียวซักหลายๆวัน3-4วันอัพอะไรเทือกนั้น  เผื่อจะดีขึ้น

                        ล่าสุด  แต่ก็เป็นอาทิตย์แล้วล่ะ  จากอารมณ์ล่องลอยแบบนี้  ก็เลยแต่งอะไรได้นิดหน่อย  ยังไม่มีใครได้ยินมั้ง  นอกจากคนที่ไปขายด้วยกันอ่ะนะ  ไว้มีเวลา+ไม่ลืมจะเอามาลง

...อยากหลับโดยไม่ต้องตื่นจริงๆ...