ตอนนี้เปิดเทอมแระล่ะ  วันแรกก็เชียร์ลงเลย  งืม~~ปวดหัว  ตะโกนข้างหูตลอดเวลาจนปวดหัวเลย-*-   จะเฉยๆถ้าตะโกนแล้วฟังรุเรื่อง  แต่นี่ไม่รุเรื่องแล้วก็มาว่าที่ไม่ทำ= ="  เซ็งว่ะค่ะ  ง่วงด้วย  หลังจากนี้ก็คงแล้วแต่อารมณ์  อยากไปก็ไป  ถ้าไม่ก็โดด(สงสัยจะอย่างหลังมากกว่า)
                          ประเด็นวันนี้คิดไว้นานแล้ว  แต่ไม่ได้พิมซักที  เพิ่งจะนึกได้แระมีอารมมานั่งพิมอัพบล็อค  อาจจะมีแถๆไปบ้าง  ใส่ความคิดตัวเองที่กำลังไม่พอใจนิดหน่อยลงไป เอาเถอะ  อ่านเล่นๆแล้วกัน

                          เคยเล่นเกมมั๊ยคะ?  พวกเก็บตีมอนส์เก็บเวลน่ะ  น่าจะเคยกันนะ  ออกจะเป็นอะไรที่เบสิก  ตอนเล่นเราก็ต้องมานั่งคิดใช่มั๊ย  เอ๊ะ...จ็อบไรดี    คลาสนี้ต้องอัพอะไรนะ   เควสเปลี่ยนคลาสทำยังไง  ทำแบบไหนถึงจะเก่ง  มานั่งคิดๆดู  มันก็เหมือนชีวิตคนเรานะ
                          สร้างตัวมาใหม่ๆ  ตีมอนส์2ตัวเวลก็อัพแล้ว  ง่ายเนอะ  ก็เหมือนเราเด็กๆแหละ  เด็กๆทำไรก็ไม่ผิด  ทำไรก็มีผู้ใหญ่คอยช่วย  คิดสภาพตอนเรียนอนุบาล  คัดลายมือนี่บางคนพ่อแม่จับมือเขียนกันเลยทีเดียว  แล้วมันจะไม่ดูดีได้ไงเนอะ  อ.1-อ.3  เราก็วาดพระอาทิตย์เหมือนเดิม  นกหยักๆ  บ้านเหลี่ยมๆ  คนก้างปลา  รึอาจจะเป็นเส้นอะไรก็ไม่รู้  แต่เราก็วาดแต่แบบเนี้ยมันสามปี  ก็ได้สามดาวห้าดาวตลอด(ตอนนู๋เรียนเขาให้เป็นดาวอ่า~~)  ไอ้เล่นเกมก็ตีมันแต่ตัวเนี้ยแหละ  เวลแรกๆ  อาจจะนานหน่อยแต่ก็ไม่มากมาย  ก็มันยังเวลอัพง่ายอยู่นี่นา
                           พอซักพักเวลเริ่มตันกับสองสามตัวแรกๆ  ก็ต้องหาตัวอื่นต่อ   ทีนี้ล่ะจะมัวมาจมปลักไม่ได้แล้ว  เพราะจะเสียเวลา  ต้องคอยเปลี่ยนไปเรื่อยๆ  เวลาเราเรียน  เราก็ต้องพัฒนาตัวเองไปเรื่อยๆ  ให้ดีขึ้น  รู้มากขึ้น  จะมัวมาวาดเส้นขยุกขยุยดูไม่รู้เรื่อง  ก็ไม่ได้แล้ว  เดี๋ยวนี้บางคนก็ต้องเรียนพิเศษเพื่อนสอบเข้าม.ต้น  หนักไปมั๊ยนั่น  แต่ก็ต้องเรียนเพราะพ่อแม่สั่ง  และสังคมเดี๋ยวนี้ก็ค่านิยมจัด  กดดันๆกันไป
                          แล้วซักพัก  เราก็เริ่มเปลี่ยนคลาส  ก็ต้องทำเควสวิ่งไปหาNPCตัวโน้น  กลับมาตัวนี้   บ้าบอคอแตกวุ่นวายชีวิต    ก็อารมแบบพอจะเข้าม.ต้น  ก็เป็นสนามสอบสำคัญๆสนามแรกของคนเรา  แต่ก็ต้องแย่งกันเข้ารร.ดังๆ  (อาจจะ)ดีๆ  อยากถามเหมือนกัน  เด็กต้องการมั๊ย?  ไม่หรอก  เด็กคงสงสัย  รร.ดังแล้วไง? ไอ้ที่อยากเข้าจริงจังน่ะ  กี่คนเชียว  ส่วนใหญ่ก็แบกความคาดหวังอันเกินตัวของเด็กจากพวกผู้ใหญ่  ลูกต้องเข้าให้ได้นะ(เพราะพ่อแม่จะได้ไม่โดนคนอื่นอวดทับซะส่วนใหญ่)   
                           ก็ไม่ค่อยเข้าใจ  ภูมิใจก็ภูมิใจไปสิ  คนอื่นเขาอวดมา  ก็ไม่เห็นต้องเอาเด็กไปเปรียบเทียบเลย  เกิดมาก็คนละคน  รอยหยักสมองก็ไม่ได้เท่ากันเป๊ะ  สิ่งแวดล้อมการเติบโต  ยีนส์ก็ไม่เหมือนกัน  เอาง่ายๆอย่างพ่อแม่ก็ยังคนละคน  แล้วจะเปรียบเทียบกันยังไง  ในเมื่อไม่มีตัวแปรที่ควบคุมเลย?  สงสารเด็ก   แต่ก็ต้องกระเสือกกระสนกันไป  แนวคิดที่ว่าโรงเรียนดังๆ  จบแล้วจะเก่ง  ไม่เสมอไปนะคะ  ส่วนใหญ่ก็ปากพูดแบบนั้น  แต่ถ้าเข้าได้เอามั๊ยอยากอวดมั๊ย  แน่นอนใช่ 
                           ผ่านพ้นมาแล้ว  ก็เหมือนจะดีขึ้น  แต่ป่าวก็ยังคงต้องเรียนต่อเพื่อรอไปสอบอย่างอื่นต่อ  แต่ก็ต้องเริ่มคิด  จะเรียนสายไหน  ต้องเก่งอะไร  ต้องพยายามด้านไหน  อ่ะวิทย์คณิต  ต้องทำเกรดวิทย์กับคณิตให้ดีๆนะ  ภาษาอังกฤษด้วยก็ดีบลาๆๆๆๆๆ   คุ้นๆมั๊ย?  คลาสต่อไปจะเอาอะไรดี  อืมม  สายนี้ต้องอัพอันนี้  แต่อันนี้ก็น่าสนนะ  อ่ะ  น่านแหละ  เหมือนๆกัน  พอเล่นๆไปซํกพักก็จะเด่นในสายนั้น  ตรงนี้ก็คงคล้ายๆม.ปลาย  ไอ้สายวิทย์  สายศิลป์นั่นแหละ
                           แล้วก็เปลี่ยนคลาสอีกครั้ง  แน่นอนเควสคราวนี้ต้องยากกว่าเดิม  การสอบก็เหมือนกัน  แต่ต่างกันตรงที่ไม่มีจับฉลากเข้าแล้ว  สอบก็ไม่ได้ง่ายๆชิวๆอีกแล้ว  ทุกที่แล้วแข่งขันสูง  และแรงกดดันจากคนรอบข้างก็สูง  ชีวิตเด็กม.6จะมีอยู่แค่โรงเรียน  ที่เรียนพิเศษ  บ้าน  วงลูปไปเรื่อยๆ  อาจจะมีนอกลูปมาเที่ยวบ้าง  แต่ก็น้อย  (แต่ไม่ทุกคน5555)  อันนี้ก็คุ้นอีกแหละ  เปลี่ยนคลาสนี้ไปตีตัวนี้เก็บไอ้นี่มา  กุก็ตีแต่ไอ้เนี่ยทั้งวัน  แระแล้วก็ไปเปลี่ยนคลาส(สอบแอด)
                           แต่เกมนี้คงจะโหดหน่อย  ไม่เสร็จในเควสเดว  เป็นเควสต่อเนื่องที่ยาวเหยียดเหมือนบางเกมที่ตอนจะไปทำเควสเปลี่ยนคลาสมันจะให้เรามีสเตตัสบางส่วนเหมือนคลาสนั้นแล้วไปทำเควสต่อ(มีจริงๆนะ  แต่เกมไรจำไม่ได้อ่ะ)  เราก็จะกลายสภาพเป็นนักศึกษาเข้าไปนั่งเรียน  พยายามที่จะไอ้เอฟไม่โปรไม่ไทร์  และเรียนจบ4ปี  ที่ไหนจบ3ปีครึ่งได้ก็พยายามจบแบบนั้น   พอจบแล้ว  ก็เหมือนตัน  ได้แค่เก็บเวลเก็บแระสบการณ์ทำงานหาตัง  จากเท่าที่เรียนมา  อาจจะมีบ้างที่ทำงานไม่ตรงกับสาขา   แต่ส่วนใหญ่เราก็พยายามทำงานตรงกับที่เรียนมากัน  เราต้องมีอาชีพนี้ไปจนตลอดชีวิต  มีล่าบอสบ้างสร้างชื่อเสียงแก่ตัวเรา  พอได้รางวัลต่างๆคนก็นับหน้าถือตาไว้เนื้อเชื่อใจ  รายได้เพิ่มพูน  บางคนก็โกงคนอื่น ใช้โปร ใช้บัก  พอโดนจับได้ก็แทบจบกัน   ชีวิตมันก็แค่นี้
                            พอเทียบกันแล้วก็อาจจะฟังดูเรียบง่าย  ชีวิตนี้กรุมีแต่เรียน  อัพเกรดตัวเองไปเรื่อยๆ  แต่ในทางปฏิบัติแล้วจะให้จบลงแบบเทพๆก็ยากมาก  จบลงแบบดีๆก็ยาก  นอกนั้นคงไม่มีใครอยากอ่ะละไว้~~  ในเกมเราอาจจะไปซื้อยารีสเตตัส  พอตายก็ชุบขึ้นมาใหม่  เลือกคลาสผิดไม่ชอบก็ปั้นตัวใหม่  แต่ชีวิตจริงเราไม่สามารถแก้ไขอะไรได้  แต่มีชีวิตเดียวไม่มีชีวิตอื่นๆ  จะบอกว่าไม่ชอบตัวเองตอนนี้  ไปเกิดใหม่ทำใหม่  จะบ้าหรอ?  เกมมันก็แค่จำลองมา  และเอนเตอร์เทน  แต่เราว่าชีวิตคนเราไม่เคยเอนเตอร์เทนเลย 

                           พอเป็นแบบนี้แล้วเราควรจะทำยังไง?  ก็ลองคิดดู  เกมชีวิตของเรา  เราก็ต้องเล่นเอง  คนอื่นเล่นแทนไม่ได้  เกมนี้ไม่มีโปร  ไม่มีบอท  ไม่มีบักใดๆให้ใช้ประโยชน์ในการช่วยเล่น  ก็ลองเล่นดูแล้วกันว่าจะเป็นยังไง